Komety są to ciała niebieskie, które zyskują spore rozmiary przy małych masach. Najbardziej znaną kometą jest kometa Halleya, której okres wynosi 76 lat, oraz Enckego, której okres wynosi 3,3 roku. Jądro komety jest jej najgęstszą częścią i składa się ze zbitego pyłu i brył lodowych. Kometa zbliżając się do Słońca nagrzewa się, wywołując zjawisko sublimacji, wokół jądra powstaje otoczka, a następnie warkocz, który przez strumień wiatru słonecznego ustawiony zostaje w opozycji od gwiazdy. Przejście Ziemi przez warkocz jest nieodczuwalne, a kometa świeci odbitym światłem. Meteory są bryłami stałej materii przemieszczające się w kosmosie. Rozgrzewają się, zaczynają wrzeć i odparowywać. Większość nie dociera do powierzchni Ziemi, co mogłoby być tragiczne w skutkach. Meteory świecą się dzięki zjonizowanym cząsteczkom powietrza stojącym na ich drodze. Krążą one często w rojach. Najwięcej można ich zaobserwować w okolicach 11 sierpnia, w listopadzie, maju, październiku, grudniu. Te, którym uda się dotrzeć na powierzchnię Ziemi nazywamy meteorytami. W 1908 r. spadł na Ziemię największy meteoryt w historii. Był to Meteoryt Tunguski o masie ok. 200 ton.