Teoria geocentryczna została opracowana przez Klaudiusza Ptolemeusza w „Megale syntaksis” w II w. n.e. Głównym jej założeniem było w szczególności to, iż nieruchoma Ziemia stanowi centrum wszechświata, a inne planety biegną wokół niej i poruszają się po okręgach wokół Ziemi i jednocześnie wykonują ruch jednostajny po mniejszym torze (epicykl), Księżyc i Słońce również okrążają Ziemie po okręgach, nie wykonując przy tym już innych ruchów. Planety znajdują się kolejno od Ziemi w takim układzie: Księżyc, Merkury, Wenus, Słońce, Mars, Jowisz i Saturn. Teoria heliocentryczna obala odwieczne przekonania astronomów całego świata. Jej twórcą jest Mikołaj Kopernik – Polak, który w swym dzieje wydanym po śmierci „O obrotach sfer niebieskich” przedstawił tę nową, wyjątkową teorię. Mówi ona, że planety biegną ruchem jednostajnym po okręgach dookoła Słońca, a Ziemia jest jedną z planet układu słonecznego i również obiega Słońce. W centrum wszechświata znajduje się nieruchome Słońce, natomiast gwiazdy pozostają nieruchome na zewnątrz tego układu. Jedynie Księżyc wykonuje rzeczywisty ruch wokół Ziemi.