Teoria geocentryczna została opracowana przez Klaudiusza Ptolemeusza w „Megale syntaksis” w II w. n.e. Głównym jej założeniem było w szczególności to, iż nieruchoma Ziemia stanowi centrum wszechświata, a inne planety biegną wokół niej i poruszają się po okręgach wokół Ziemi i jednocześnie wykonują ruch jednostajny po mniejszym torze (epicykl), Księżyc i Słońce również okrążają Ziemie po okręgach, nie wykonując przy tym już innych ruchów. Planety znajdują się kolejno od Ziemi w takim układzie: Księżyc, Merkury, Wenus, Słońce, Mars, Jowisz i Saturn. Teoria heliocentryczna obala odwieczne przekonania astronomów całego świata. Jej twórcą jest Mikołaj Kopernik – Polak, który w swym dzieje wydanym po śmierci „O obrotach sfer niebieskich” przedstawił tę nową, wyjątkową teorię. Mówi ona, że planety biegną ruchem jednostajnym po okręgach dookoła Słońca, a Ziemia jest jedną z planet układu słonecznego i również obiega Słońce. W centrum wszechświata znajduje się nieruchome Słońce, natomiast gwiazdy pozostają nieruchome na zewnątrz tego układu. Jedynie Księżyc wykonuje rzeczywisty ruch wokół Ziemi.
Teoria geocentryczna, a heliocentryczna
June 26th, 2009Galaktyki
June 25th, 2009Galaktyki są ogromnymi skupiskami materii, w których skład wchodzą gwiazdy, pyły, gazy, stanowiące podstawy struktury wszechświata. Galaktyka Drogi Mlecznej zawiera zbiorowisko gwiazd, w którego skład wchodzi Słońce. Czym jest rok świetlny? Jest odległością, jaką pokonuje promień światła z prędkością 300.000 km/s w ciągu 365,25 dni. Ponad dwa miliony lat świetlnych od naszej Galaktyki znajduje się Wielka Mgławica Andromedy. Można ją zauważyć na północnej stronie nieba, jako delikatną mgłę wśród gwiazd. Dostrzec też można dwie inne galaktyki po południowej stronie nieba. Są to Wielki Obłok Magellana oraz Mały Obłok Magellana. Te galaktyki są mniejsze od Andromedy, jednak znajdują się bliżej naszej Galaktyki Drogi Mlecznej. Przez teleskop można dostrzec jeszcze więcej innych skupisk. Galaktyki między sobą tworzą gromady i supergromady. Odległości między kolejnymi supergromadami sięgają nawet kilku miliardom lat świetlnych. Wszechświat wciąż się zwiększa. W tym momencie szacuje się jego wielkość na nie mniej niż 15 miliardów lat świetlnych. Poszczególne galaktyki wciąż się od siebie oddalają, a im dalej od siebie się znajdują to ten proces przebiega szybciej.
Słońce
June 24th, 2009Słońce jest gwiazdą liczącą sobie już ok. 5 miliardów lat. Zajmuje ono centralne miejsce w Układzie Słonecznym. Jest olbrzymią kulą gazową ze średnicą przekraczającą 109 razy średnicę Ziemi, natomiast jej masa jest 330 razy większa od masy Ziemi. Słońce obraca się wokół własnej osi. Jeden taki obrót szacuje się na 25,38 dnia. W skład tej gazowej kuli wchodzi w głównej mierze wodór (70%), hel (27%), inne składniki zajmują niewielki odsetek, a są nimi m.in. węgiel, żelazo, tlen. Jądro o niewyobrażalnej temperaturze 15 milionów °C stanowi wnętrze Słońca i to w nim zachodzą reakcje syntezy wodoru w hel przy utracie masy. Szacuje się, że Słońce będzie świecić jeszcze przez ok. 5 miliardów lat. Ziemia znajduje się w odległości 150 milionów km od Słońca. Mimo intensywnych badań wiele kwestii dotyczących budowy i działania Słońca jest nierozstrzygnięta. W jaki sposób nagrzewa się do tak wysokiej temperatury? To pytanie wciąż niesie wiele kontrowersji i naukowcy mają wiele teorii na ten temat, jak np. teoria magnetohydrodynamiki Słońca czy też zjawisko „Elektrycznego Słońca”.
Księżyc
June 23rd, 2009Najprostszą definicją księżyca jest nazwanie go naturalnym satelitą Ziemi. Powstał on 4 miliardy lat temu. Kształtem przypomina elipsoidę obrotową (obrócenie elipsy wokół jej krótszej osi). Księżyc znajduje się w odległości 384 tys. km od naszej planety. Jest on zwrócone do Ziemi wciąż tą samą stroną, ze względu na to, że jego czas obiegu wokół Ziemi odpowiada jego obrotowi wokół własnej osi. Świeci on świtałem odbitym od Słońca. Charakteryzuje się brakiem wody. Skały na które w różnym stopniu padają promienie słoneczne są powodem tego, że z Ziemi obserwujemy jego jaśniejsze i ciemniejsze punkty. Wiele zagłębień na nim spowodowały uderzenia meteorytów. Obrót wokół Ziemi (miesiąc syderyczny) wynosi 27 dni, 7 godzin, 43 minuty i 12 sekund. Dzięki temu ruchowi jesteśmy w stanie raz na jakiś czas zaobserwować zaćmienie Słońca i Księżyca. To pierwsze z nich obserwujemy kiedy tarcza Księżyca zasłania tarczę Słońca (patrząc z pewnego obszaru na Ziemi). Średnica tego cienia wynosi maksymalnie 270 km. Natomiast kiedy tarcza Księżyca wejdzie w cień Ziemi, mówimy o całkowitym zaćmieniu Księżyca.
Komety i meteory
June 20th, 2009Komety są to ciała niebieskie, które zyskują spore rozmiary przy małych masach. Najbardziej znaną kometą jest kometa Halleya, której okres wynosi 76 lat, oraz Enckego, której okres wynosi 3,3 roku. Jądro komety jest jej najgęstszą częścią i składa się ze zbitego pyłu i brył lodowych. Kometa zbliżając się do Słońca nagrzewa się, wywołując zjawisko sublimacji, wokół jądra powstaje otoczka, a następnie warkocz, który przez strumień wiatru słonecznego ustawiony zostaje w opozycji od gwiazdy. Przejście Ziemi przez warkocz jest nieodczuwalne, a kometa świeci odbitym światłem. Meteory są bryłami stałej materii przemieszczające się w kosmosie. Rozgrzewają się, zaczynają wrzeć i odparowywać. Większość nie dociera do powierzchni Ziemi, co mogłoby być tragiczne w skutkach. Meteory świecą się dzięki zjonizowanym cząsteczkom powietrza stojącym na ich drodze. Krążą one często w rojach. Najwięcej można ich zaobserwować w okolicach 11 sierpnia, w listopadzie, maju, październiku, grudniu. Te, którym uda się dotrzeć na powierzchnię Ziemi nazywamy meteorytami. W 1908 r. spadł na Ziemię największy meteoryt w historii. Był to Meteoryt Tunguski o masie ok. 200 ton.